Archiwa tagu: błotny

Gnidosz błotny

Dodaj komentarz

Gnidosz błotny jest gatunkiem z rodziny zarazowatych.

Występuje w Europie, na Kaukazie i w Kanadzie.

W Polsce dość często spotykany na całym niżu.

Środowiskiem tej rośliny są mokre łąki i torfowiska.

W górach występuje po regiel dolny.

W Polsce gnidosz błotny jest gatunkiem narażonym na wymarcie.

Jest to roślina jednoroczna lub dwuletnia, hemikryptofit.

Gnidosz błotny jest półpasożytem.

Na łąkach jest chwastem (osłabia sąsiednie rośliny wysysając z nich wodę i sole mineralne).

Jest rośliną miododajną i owadopylną.

Kwitnie od maja do lipca.

Zapylana jest przeważnie przez trzmiele.

Gnidosz błotny jest także rośliną trującą (ziele i nasiona).

Podgatunki:

  • Pedicularis palustris L. subsp. palustris;
  • Pedicularis palustris L. subsp. opsiantha (Ekman) Almquist z Uznamu ? o koronie średnicy ok. 15 mm i rozgałęzieniach łodygi o grubości prawie równej ich długości.

Łodyga

Wzniesiona, prosta, o wysokości 20?60 cm, górą rozgałęziająca się. Jest prawie naga, w środku pusta.

Liście

Pierzastodzielne, o lancetowatych i karbowanych odcinkach, siedzące, żółtozielonego koloru.

Kwiaty

Kwiaty tej rośliny są zebrane w luźne grono. Są to kwiaty grzbieciste, wyrastają w kątach liści na krótkich szypułkach. Mają dwuwargowy rozdęty kielich z pierzastowciętymi i odgiętymi do tyłu łatkami. Jest to kielich trwały, pozostający po przekwitnięciu. Purpurowa lub różowa korona o rurce dłuższej od kielicha, orzęsiona na bokach.

Dolna warga zamyka wejście do gardzieli korony, górna, dwuząbkowa warga jest ściśnięta po bokach. 1 słupek, 4 dwusilne pręciki ukryte pod górną wargą. Nektaria umieszczone u podstawy słupka, ale dostęp do nich utrudniają włoski pręcików.

Owoc

Dwukomorowa, otoczona kielichem, okrągła torebka.

Korzeń

Posiada ssawki, którymi wrasta w korzenie sąsiadujących roślin.

Gnidosz błotny

Gnidosz błotny

Wilczomlecz błotny

Dodaj komentarz

Wilczomlecz błotny to gatunek rośliny należący do rodziny wilczomleczowatych. Występuje w zachodniej Azji i na Kaukazie oraz w Europie. W Polsce gatunek rzadki.

Bylina, hemikryptofit. Siedlisko: trzcinowiska, wilgotne łąki, brzegi wód płynących lub stojących, wilgotne lasy i zarośla. Kwitnie od maja do lipca.

W klasyfikacji zbiorowisk roślinnych gatunek charakterystyczny dla rzędu (O.) Convolvuletalia (niepewne, wymaga dalszych badań), związku zespołów (All.) Filipedulion (niepewne, wymaga dalszych badań), oraz gatunkiem charakterystycznym i wyróżniającymdla zespołu roślinności (Ass.) Veronico-Euphorbietum.

Liczba chromosomów 2n = 20.

Wilczomlecz błotny to roślina trująca.

Roślina umieszczona na Czerwonej liście roślin i grzybów Polski (2006) w grupie gatunków narażonych na wyginięcie (kategoria zagrożenia V). Ostatnio zmniejsza się liczba jego stanowisk.

Pokrój

Przypomina wyglądem małą wierzbę. Pod ziemią krótkie kłącze z pękami dość grubych (3-9 mm) nadziemnych pędów. Cała roślina wydziela sok mleczny.

Łodyga

Gruba, pusta, u nasady czerwona, naga, wysokość 130?150 cm.

Kwiaty

Zebrane w 5-10-ramienną wierzchotkę. Jednopłciowe kwiaty zebrane są w dwupłciowe cyjacja. Miodniki na brzegach okrywy są okrągławe lub poprzeczniejajowate i nie posiadają rożków.

Liście

Skrętoległe, siedzące, nagie, lancetowate i prawie całobrzegie. Przylistków brak.Podsadki jajowate, żółte, tępe i piłkowane.

Owoc

Torebka pokryta brodawkami.

Wilczomlecz błotny

Wilczomlecz błotny

Konitrut błotny

Dodaj komentarz

Konitrut błotny to gatunek rośliny z rodziny babkowatych (Plantaginaceae), dawniej umieszczany zwykle w trędownikowatych (Scrophulariaceae), czasem w osobno wyodrębnianej rodzinie Gratiolaceae. Zasięg gatunku obejmuje Europę południową, środkową i wschodnią, rejon Kaukazu i Azji środkowej. W Polsce gatunek dość rzadki zarówno na niżu jak i w niższych położeniach górskich.

Jest to roślina trująca. W dawkach trujących konitrut wywołuje, poza silną biegunką, wysypki i wykwity skórne. Zawiera glikozyd gracjolinę działającą hemolitycznie, tj. rozpuszczającą czerwone krwinki, co wywołuje ostre zapalenie śluzówki żołądka i jelit u koni. Zwierzęta na pastwisku zwykle omijają konitrut z powodu jego gorzkiego smaku. Zatrucia u zwierząt występują tylko wtedy, gdy roślina ta występuje w sianie. Najbardziej wrażliwe na zatrucie konitrutem są konie, stąd jego polska nazwa.

Bylina, hemikryptofit. Kwitnie od czerwca do października. Rośnie w miejscach wilgotnych ? na łąkach, bagnach, przy rowach i na brzegach wód stojących lub wolno płynących. Preferuje glebę nieco wapienną. W klasyfikacji zbiorowisk roślinnych gatunek charakterystyczny dla All. Cnidion dubii.

Łodyga

Dęta, w górze czterokanciasta, w dole obła, wzniesiona, naga, pojedyncza lub gałęzista. Pod ziemią pełzające kłącze wytwarzające rozłogi.

Kwiaty

Wyrastają pojedynczo w kątach liści na szypułkach krótszych od przysadek. Są białe, jasnoróżowe, czerwonawo nabiegłe, z żółtą, długą rurką, w górze brunatnawą, wewnątrz owłosioną. Korona wargowa. Kielich o działkach lancetowatych, ogruczolonych, pręciki 4, w tym 2 zwykłe i 2 pręciki nitkowate, niedorozwinięte (prątniczki).

Liście

Ulistnienie nakrzyżległe, lancetowate, w górze na brzegu odlegle piłkowane, u nasady wpół obejmujące łodygę; gruczołowato kropkowane. Liście zaostrzone, z 3 nerwami, około 3,5 cm długości i 1 cm szerokości.

Owoc

Jajowata torebka .

Nasiona

Nasiona podłużne, pomarszczone.

Zastosowanie

W medycynie ludowej był stosowany jako środek przy chorobach skóry i hemoroidach.

Konitrut błotny

Konitrut błotny